'Alleen op de wereld' op de jachthavendam. Middenin het Wad. Bij eb. De wind. De zilte geur. De schemer. De vogelgeluiden die ver dragen, vermengt met gakkeren van overwinterende ganzen. Enkele soortgenoten wieken over. Op weg naar een veilige plek voor de nacht. Hun vleugelslagen hoorbaar boven mijn hoofd. De hemel zo weids. Het heelal onpeilbaar. Donkere wolken die overdrijven. Tussendoor vuren de kleuren van de ondergaande zon. Het laatste licht van de dag. Schijnsel dat snel dooft. De vuurtoren bovenuit de dijk. Zijn pulserend stralen. Na elke pauze telt het vier keer. Het aantal lettergrepen van Schiermonnikoog. Levenslicht voor zeelui in de duisternis.
|
'Alone in the world' on the yacht jetty. In the middle of the Dutch Shallows. At low tide. The wind. The salty smell. The twilight. The bird sounds that carry far, mixed with the call of wintering geese. Some species sails over. Towards a safe haven for the night. Their wing beats can be heard above my head. The sky so wide. The universe unfathomable. Dark clouds overstate. In between, the firing colors of the setting sun. The last light of the day. Illumination that goes off quickly. The lighthouse above embankment. His pulsating beams. After each pause it counts four times. The number of syllables of Schiermonnikoog. Life Light for sailors in the darkness.
