Begraafplaats Vredenhof | Cemetery Vredenhof

 In de omgeving zijn in de jaren 1850 tot 1910 tientallen drenkelingen begraven zonder naam of persoonsgegevens. Voor hun achterblijvende familieleden zal het bericht zijn geweest: ‘Onbekend, gebleven op zee.’ Tijdens de laatste jaren van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918; waarin het kleine Nederland zich neutraal heeft verklaard) begint een aantal eilander boeren en kapiteins in 1917 met de aanleg van begraafplaats Vredenhof. Een laatste rustplaats middenin het duingebied achter de hoge Poemelsduin (waar later bunker Wassermann zal verrijzen). Vredenhof is bedoeld voor aangespoelde drenkelingen, zoals Duitse matrozen van de Kriegsmarine. Na afloop van WOI bestaat het Vredenhof uit 13 graven en wordt in de volksmond matrozen- of drenkelingenbegraafplaats genoemd | In the years 1850 to 1910, in the vicinity dozens of drowned people are buried without a name or personal data. For their remaining family members the message will have been ‘unknown, died at sea.’ During the last years of the First World War (1914-1918; in which small country The Netherlands declared itself neutral) some islander farmers and sea captains start in 1917 with the construction of cemetery Vredenhof (Garden of Peace). A final resting place in the middle of the dune area behind high dune 'Poemelsduin' (where later bunker Wassermann will rise). Vredenhof is intended for stranded castaways, such as German sailors of the Kriegsmarine (German Navy). At the end of WW I, Vredenhof consists of 13 graves and is popularly called: ‘sailors or drowning cemetery’

Een plek van stilte en rust | A place of peace and tranquility

Na het aanspoelen van enkele lichamen begin 1920, besluit men tot de bouw van een lijkenhuisje annex bergplaats. Hierin speelt eilander hoteleigenaar Sake van der Werff een belangrijke rol. Hij benadert bedrijven voor het schenken van de benodigde bouwmaterialen, waarbij Uithuizen, Leeuwarden, Rotterdam en vooral ook Groningen de gulle helpende hand bieden. De eerste steenlegging is in juni 1925 | After the stranding of some bodies beginning in 1920, one decides to build a morgue-cum-storeroom. Islander hotel owner Sake van der Werff playing herein an important role. He approaches companies for donating the necessary building materials, where Uithuizen, Leeuwarden, Rotterdam and especially Groningen lending a generous helping hand. The first stone is laid in June 1925

De Tweede Wereldoorlog breekt uit en Alan Wilson is hiervan een slachtoffer. Zijn teraardebestelling op Schiermonnikoog vind plaats op 29 september 1939 en Wilson is daarmee de eerste geallieerde vlieger die in Nederland wordt begraven. In de daaropvolgende oorlogsjaren tot 1945 loopt op Vredenhof het aantal slachtoffers op naar 94 mannen, waarvan een groot deel als ‘onbekend’ | The Second World War breaks out and Alan Wilson is a victim. His burial on Schiermonnikoog takes place on September 29, 1939 and Wilson is the first Allied aviator buried in The Netherlands. In the subsequent war years until 1945, on Vredenhof the number of victims rises to 94 men, many of whom as 'unknown'

De 31 Franse graven herbergen militaire slachtoffers die zijn omgekomen tijdens operatie Dynamo. Een operatie waarbij het bij Duinkerken ingesloten Franse leger wordt overgezet naar Engeland. Na de oorlog in 1949 vervoert men negen van deze Franse militairen vanuit Schiermonnikoog naar hun moederland Frankrijk. De voormalige graven zijn zichtbaar als lege plekken tussen de andere rustplaatsen. De grafsteen op de foto vermeldt: 'Twee onbekend, gevallen voor Frankrijk' | The 31 French military graves accommodate victims who were killed during operation Dynamo. An operation in which the French Army trapped at Dunkirk, is transferred to England. After the war in 1949, nine of this French soldiers are transferred from Schiermonnikoog to their motherland France. The former tombs are visible as blank spots between the other resting places. The tombstone in the picture mentions: 'Two unknown, fallen for France'

De meerderheid van de graven op Vredenhof zijn van geallieerde vliegers, omgekomen bij aanvallen op Duitse (haven)steden, het zogenoemde ‘Bomber Command’, of bij aanvallen op konvooien en het leggen van mijnen in de Noordzee, de ‘Coastal Command’. De vlaggetjes zijn geplaatst door The Seaforth Highlanders tijdens Bevrijdingsdag | The majority of graves at Vredenhof are of Allied airman, killed in attacks on German (port) cities, so called ‘Bomber Command’, or in attacks on convoys and laying mines in the North Sea, the ‘Coastal Command’. The little flags are posted by The Seaforth Highlanders during Liberation Day

Drie Poolse militairen (één is 'onbekend') | Three Polish soldiers (one is 'unknown')

In juni 2018 krijg ik een verzoek voor het geven van toestemming, zodat men de foto's van de Poolse grafstenen mag plaatsen op een Poolse Internetsite met overzicht van Poolse gevallenen tijdens de Tweede Wereldoorlog  |  In June 2018 I receive a request for permission, so that the pictures of the Polish tombstones may be placed on a Polish Internet site with an overview of Polish cases during the Second World War
* Flying Officer Wacław Stanisław MICHALIK ~ LINK > https://niebieskaeskadra.pl/?control=8&id=777# 
* Sergeant Kazimierz Jerzy KAPA ~ LINK > https://niebieskaeskadra.pl/?control=8&id=480

Tot op de dag van vandaag onderhouden eilanders het Vredenhof. Tijdens de jaarlijkse Dodenherdenking (gevolgd door Bevrijdingsdag) eren zij ook hier de moedige mannen die hebben gevochten voor de bevrijding van Nederland | To this day the islanders maintain Vredenhof, the Garden of Peace. During annual Remembrance Day (followed by Liberation Day) they honor the brave men who fought for liberation of The Netherlands



In het kader van 'Their spirit, our pride 2014-18' schrijven Australische schoolkinderen hun persoonlijke gedachten over de Eerste Wereldoorlog op 100.000 houten kruisjes die worden meegegeven aan reizigers om te plaatsen bij Australische oorlogsgraven en herdenkingsmonumenten in de hele wereld | In the context of 'Their spirit, our pride 2014-18', Australian schoolchildren are writing their personal thoughts about the First World War on 100.000 small wooden crosses, that are given to travellers to place on Australian war graves and war memorials throughout the world







Op Vredenhof begraaft men vriend en vijand naast elkaar. Zo ook tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarbij de Duitse bezetter op Schiermonnikoog een geallieerde slachtoffer na zijn overlijden ziet als collega-strijder | On Vredenhof friend and foe are buried next to each other. Similarly during the Second World War, whereby the German occupier on Schiermonnikoog sees an Allied victim after his death as a fellow fighter

Dankzij inspanningen van hoteleigenaar Sake van der Werff (links op de foto met hoed) betoont de Duitse bezetter alle gevallenen militaire eer. Uitzonderlijk, aangezien het tijdens WOII geen regel is om elkaars doden eervol een laatste rustplaats geven. Het zegt ook iets over de betrekkelijke rust voor de bezetter, gelegerd op Schiermonnikoog | Thanks to efforts of hotel owner Sake van der Werff (left on photo, with hat) the German occupiers pay tribute to all fallen military. Exceptional, as during WW II there is no rule that parties give each other’s victims an honorable final resting place. It also tells us something about the relative calm of the occupying force, stationed on Schiermonnikoog

Op 19 juni 2014 zet een team van het project ‘DNA-databank Vermiste Personen’ de schep in de grond om vijf graven met onbekende drenkelingen te openen. Men neemt DNA-monsters van de resten. In ieder geval hoopt een Nederlandse familie op uitsluitsel of hun sinds 1968 vermiste familielid wellicht op Schiermonnikoog ligt begraven. In januari van dat jaar 1968 vergaat het Urker vissersschip UK91 ten noorden van Ameland en worden de vijf opvarenden niet teruggevonden. Een half jaar later spoelt op Schiermonnikoog een stoffelijk overschot aan dat niet meer kan worden geïdentificeerd. Maar in de zomer van 2015 geeft na 47 jaar de anonieme drenkeling een DNA-match en de toenmalige 28-jarige Urker visser Albert Zwaan is eindelijk gevonden. Wyb Jan Groendijk, de huidige beheerder van Vredenhof, heeft mede met de familie gehoopt op deze positieve uitslag. De bezielde Wyb Jan probeert al jarenlang achterblijvers hun doden terug te geven | On June 19, 2014 a team from the project 'DNA database Missing Persons' puts a shovel in the ground, to open five graves with unknown drowning men. They take DNA samples from the remains. In any case, a Dutch family hopes for an answer or perhaps their since 1968 lost family member is buried on Schiermonnikoog. In January that year 1968 the fishing vessel UK91 from the port city of Urk, perishes North of the island Ameland and the five crew members could not be retrieved. Half a year later flushes on Schiermonnikoog a body, which can't be identified. But in the summer of 2015, after 47 years, gives the anonymous drowning man a DNA match and then 28-year-old fisherman Albert Zwaan from Urk is found. Wyb Jan Groendijk, the current administrator of Vredenhof, has hoped with the family for this positive outcome. The inspired Wyb Jan tries for years to give families back their dead

Op Schiermonnikoog ontvangt men nog steeds de nabestaanden, afkomstig uit o.a. Canada. Het zijn voor deze familieleden emotionele momenten en men is geraakt door de liefdevolle verzorging van hun dierbare in het verre ‘Holland’. Algemeen spreekt hieruit de Nederlandse waardering voor de onbaatzuchtig inzet van geallieerde militairen. Deze mannen en vrouwen maken onverminderd deel uit van het Nederlandse geheugen en de Nederlandse geschiedenis | Schiermonnikoog still receives relatives, for example coming from Canada. For the family members these are emotional moments and one is touched by the loving care of their loved one in distant 'Holland'. Generally, this reflects the Dutch appreciation for the selfless efforts of Allied soldiers. These men and women are an undiminished part of Dutch memory and the history of The Netherlands

'Voorbij de branding, tussen helm en vliegdennen, zijn ze gebleven' | 'Beyond the surf, between marram-grass and pines, they have remained'

Na de oorlog vinden er op Vredenhof nog zes begrafenissen plaats, onder meer in 1955 van hotelhouder Sake van der Werff, tevens stichter van Vredenhof. De recentste teraardebestelling dateert van 2014, waarbij de markante Jan Fischer - 32 jaar lang eigenaar van Hotel van der Werff - is bijgezet naast zijn illustere voorganger Sake. Jans dochter Charlotte Fischer continueert het veelgeroemde Hotel van der Werff volgens de maatstaven van haar overleden vader: ‘Vernieuwing is een gebrek aan beheersing’ | After the war, there are six more funerals on Vredenhof, among others, in 1955 hotel owner Sake van der Werff, also founder of Vredenhof. The latest burial dates from 2014, where the striking Jan Fischer - 32 years, owner of Hotel van der Werff - is laid to rest next to his illustrious predecessor Sake. Jan's daughter Charlotte Fischer continues the much praised Hotel van der Werff according to the standards of her late father: ‘Innovation is lack of control’

Eenvoudig is het graf, maar overal ligt de stilte
Een paar schelpen, een bloem, een struik, een kruis
Hier zingt de leeuwerik zijn lied, hier ruisen zacht de halmen
Al is het in vreemde grond, hij is toch veilig thuis
(Lammert Wiersma, oud-directeur loodswezen Rotterdam & Friese dichter)
 |
Simple is the grave, but everywhere is silence 
Some shells, a flower, a shrub, a cross
Here the lark sings its song, here the culms rustle softly
Though it is in foreign soil, still he is safe at home
(Lammert Wiersma, former Director of pilotage Rotterdam & Frisian poet)

LINK > meer informatie over | more information about: Hotel van der Werff

LINK > meer informatie over | more information about: 'Their spirit, our pride 2014-18'